Wat een heerlijk begin van het voetbaljaar 2026 voor DVVA. Het keurkorps van Bnar Toofeek verslaat het hoog geklasseerde Purmersteijn met 1-0 en doet stiekem mee in de strijd om de tweede periode.  DVVA 2 wint met 2-0 van CSW en vrouwen 1 stijgt een plek op de ranglijst door een 3-0 overwinning op RODA’23. Een fijne kans voor uw verslaggever om zich aan een minder genuanceerde stijl - de kritiek van een spelersvader (‘te objectief’) doet nog steeds pijn - te bezondigen. Here we go!

De geelzwarte paradepaardjes waren zaterdagmiddag heer en meester, technisch en tactisch drie klassen beter dan hun arme opponent uit Purmerend, Met de onder de winterzon van Barcelona opgedane energie, niet afgeleid door cerveza, tapas y chicas joeg DVVA als agressieve katten Purmersteijn ‘t Tuintje uit. De arme gasten werden totaal omver gelopen en telden de 90 minuten af totdat ze met de staart tussen de benen terug de polder in mochten. Sorry Folkert, dit voelt niet goed. Nieuw begin. 

Er ontspon zich zaterdag een gelijk opgaande wedstrijd tussen DVVA en Purmersteijn waarin de kansen schaars waren. Lode van Hattum moest een hard schot in de korte hoek keren, terwijl zijn collega aan de overkant miraculeus met de voet wist te redden op een van richting veranderde vrije trap. Ook had de doelman van Purmersteijn, luisterend naar de naam Dirk Bakker, geluk dat een volley net naast ging. Bakker wist toen nog niet dat hij de schlemiel van de wedstrijd zou worden. Halverwege de tweede helft had de verder uitstekende keeper van Purmersteijn zo’n moment wat je als keeper nooit hoopt mee te maken en zeker niet bij een gelijke stand, maar wat iedere doelman een keer overkomt. Hij trapte volledig mis in een poging een terugspeelbal weg te werken. Voor Giandro Kapel was het toen een koud kunstje om de bal in het lege doel te schuiven.

DVVA was vlak na de 1-0 dichtbij een tweede treffer toen Guido Moelee uit een vrije trap de lat schampte. Purmersteijn drong in de resterende twintig minuten aan en gooide de bal op hoop van zegen veelvuldig voor het doel, maar de met de lange invallers Friso Kaashoek en Arie Boersma versterkte luchtmacht van DVVA brak niet. Trainer Toofeek (‘het liefste zou ik zelf het veld ingaan’) maakte voor zijn dug-out net zo veel meters als zijn energieke middenvelders en kon rond half vijf zijn spelers en de drie punten omarmen. DVVA had de nummer drie van de ranglijst op de knieën gekregen en staat er met elf punten uit zes duels in de strijd om de tweede periode zelfs kansrijk voor. Het bevestigt de opgaande lijn (niet die van voorzitter Mark van den Hoek op het veld) die voor de winterstop reeds was getrokken. 

---

Ook het tweede boekte een thuisoverwinning. Het laag geklasseerde CSW werd met 2-0 verslagen door doelpunten van Dannick Luckson en Filippo Michelleti. De statistici ruziën nog over de vraag of Joris Kerkhofs één of twee assists gaf. De speler in kwestie beweert uiteraard twee.

Het eerste vrouwenteam begon het jaar goed met een 3-0 zege op Roda ’23, Magda Vergouwe, Gillian Theeuwes en Kiki Swanenburg waren trefzeker. Vr2 verging het minder goed en verloor thuis met  2-1 van Aalsmeer. Koai Schotman maakte het doelpunt van DVVA. 

En dan DVVA 5. Aan de borreltafel tijdens de nieuwjaarsreceptie op 3 januari hadden ze aan de oudste aanwezige keurig in de u-vorm uitgelegd dat ze maar één doel hebben in 2026: kampioen worden en promoveren naar de eerste klasse. Hoe het ze zaterdag verging kan aanvoerder Niek de Kler het beste zelf vertellen. 

"Zaterdag stond er voor DVVA 5 een heerlijke affiche op het programma. Uit naar het altijd sfeervolle HBOK (Het Begon Op Klompen) in Zunderdorp. Voor de Monnickendammers in ons vriendenteam extra speciaal: een derby met veel bekenden langs en op het veld. Onder een strakblauwe hemel, windstil weer en in een prachtig stukje Noord-Holland werd er afgetrapt met relatief veel publiek van beide kanten. Met concurrent AFC in de titelrace hijgend in onze nek was één ding duidelijk: er moest gewonnen worden. Dat alles terwijl we net waren teruggekeerd uit Gent, waar het trainingskamp vooral in het teken stond van teambuilding en een bovengemiddelde bierconsumptie.

De eerste helft ging gelijk op. DVVA had controle, HBOK stond goed georganiseerd en grote kansen bleven uit. Het tempo lag niet hoog en de brilstand bleef op het bord: 0-0 bij rust. Na rust begon fitheid, of het gebrek daaraan, een steeds grotere rol te spelen. Toch was het DVVA dat toesloeg. Jary Nijssen kapte in de zestien twee man uit en ramde de bal hoog in de korte bovenhoek binnen: 0-1. Niet veel later mocht dezelfde Jary aanleggen voor een vrije trap op zo’n 25 meter van de goal, één van de specialiteiten van de aanvoerder. Drie keer diep ademhalen en vol vertrouwen aanleggen. De bal sloeg onhoudbaar in het net, kansloos voor de keeper: 0-2.

HBOK kreeg daarna een rode kaart, maar wist er desondanks 1-2 van te maken. Lang mocht die hoop niet duren. Onze raket op en buiten het veld, Kay Duit, denderde mee vanuit het middenveld en legde de bal panklaar klaar voor flankenflitser Robin Schaaf, die beheerst de 1-3 binnenschoof. Het voetbal ging daarna achteruit, de conditie lag nog ergens in Gent en het spel was verre van volwassen. Met bloed, zweet en tranen werd de voorsprong verdedigd, al kwam HBOK nog terug tot 2-3. Spannend werd het niet meer echt. Drie punten mee terug naar Amsterdam, de derby gewonnen en volop mee in de titelrace. Op naar het kampioenschap."