In een derde degradatiekraker op rij heeft DVVA H1 zichzelf een uitstekende dienst bewezen door met 1-0 te zegevieren tegen Victoria uit Hilversum. Met een zwaar gehavende ploeg wist trainersduo Ibrahim El Mahdioui en Bnar Tofeek het maximale resultaat te halen uit een energieke pot voetbal. Met name gelegenheids-centrumverdediger Arie Boersma en gelegenheids-aanvallende middenvelder Jari van der Meer onderscheidden zich positief door respectievelijk een doelpunt en stuwend spel. De nipte thuisoverwinning brengt DVVA nu weer net boven de degradatiezone. 

Hoe win je - met een zwaar gehavend team en op een lastig bespeeldbaar veld - een belangrijke degradatiekraker? 

Dat moet ongeveer de opgave zijn geweeest van DVVA assistent-trainer Ibrahim El Mahdioui, die afgelopen weekend zijn examen deed voor de trainerscursus van de KNVB. Het recept dat El Mahdioui in de trainingsweek en voorbespreking bedacht en op het veld ten uitvoering bracht, bleek een succesvolle melange van vertrouwen, energie en opofferingsgezindheid. Want hoewel er voor de degenen die blij worden van verzorgd voetbal weinig te halen viel, bood het schouwspel op het Tuintje (of beter gezegd 'Duintje') de liefhebber van strijdlust meer dan genoeg entertainment. 

De waslijst afwezigen was groot bij DVVA: met Van Helbergen, De Graaf, Da Silva, Marchena en Severins ontbrak al de helft van de basisploeg en daar kwam na vijf minuten Kapel nog bij. De gedreven buitenspeler moest met een zere rug het veld verlaten en werd met verve vervangen door Kambel. En ook de overige basisspelers toonden zich waardige vervangers: Finn Ameling en Arie Boersma vormden een sterk blok in de defensie, terwijl Jari van der Meer en Jeppe Koster voorin hun mannetje stonden. 

En zo hadden Tofeek en El Mahdioui een hecht collectief gesmeed dat niet veel - maar wel een duidelijk tikkie - beter uit de verf kwam dan Victoria. Mogelijkheden waren in het begin voor spits Moiz da Silva die tweemaal net niet het doel onder vuur wist te nemen. Een schot over doel en een gekraakte pegel hadden een beter lot verdiend. Aan de andere kant was ook Victoria eenmaal gevaarlijk, maar een scrimmage belandde gelukkig niet in het doel van keeper Van Hattum.

Na de rust was het spelbeeld hetzelfde met veel strijd en af en toe een gevaarlijke aanval. Het enige doelpunt kwam uiteindeljk uit een een van de gevaarlijke spelhervattingen van DVVA. De dominant aanwezige Boersma zette in de doelmond goed door en zijn vallende inzet met linkerbeen stuiterde voorbij de doelman in de verre hoek: 1-0. 

Ondanks het krappe half uur dat Victoria nog had om de schade te herstellen, kwam het niet verder dan een paar mogelijkheden. Aan de andere kant was het wel bijna prijs. Een indraaiende vrije trap van Guido Moelee ('Ik dacht aan een Schöne-tje uit bij Real') raakte miraculeus lat en paal, maar het net niet. En ook de rebound van Kambel werd miraculeus door een Victoriaans been uit het doel geweerd. Eenmaal was Victoria nog dichtbij de gelijkmaker, maar een kansrijke schotkans ging over het doel van Van Hattum. Een een klein smetje was de dubbelgele kaart van Kambel wegens commentaar op de leiding was, maar dat mocht de pret na afloop niet drukken. De drie punten bleven op Drieburg.

Al met al viel er op de nipte thuisoverwinning weinig af te dingen. DVVA had een licht overwicht, kreeg iets meer kansen en was net effe scherper in de duels. Zo win je dus die degradatiekraker met 1-0 en zo slaag je met verve voor je KNVB-cursus. Van harte geelzwarte leeuwen en well done, Ibrahim.

Volgende week: Ter Leede uit.